2016 он улирч, 2017 он гарлаа.  Дотроос нь мандарины үнэр ханхлах цаасан ууттай амттай бэлгийг эцэг эхээсээ авдаг  нас минь өнгөрч,  аль хэдийнэ өөрөөсөө өөр хоёр ч амьдралыг сэтгэлдээ тээсэн гэрийн эзэгтэй болжээ, би. Эцгийн гэрээс гал голомтоо тусгаарласнаас хойшхи анхны шинэ жил.

Айл гэрийн эзэгтэй  хүний ажил ямар дуусах биш дээ. Гэхдээ л арванхоёрдугаар сарын 31 болоход сэтгэл хаашаа ч юм яарч, гэгэлзэнэ. Өглөө гар утасныхаа сэрүүлгийн дуунд дуртай дургүй босдог хүн энэ өдөр эртлэн босч, гэр орныхоо ажлыг амжуулчихаад хамгийн түрүүнд ширээн дээрээ тавих зоогийнхоо талаар бодох аж. Өдөн куртикээ цахилгааныг нь таталгүй өмсч хажуугийн дэлгүүрт ороход тэнд надтай л адил баярынхаа хүнсийг бэлтгэх хүмүүс хөлхөнө.  Бид ам бүл гурвуулаа. Баяраар манайхыг зорин ирэх хүмүүс ч байхгүй тул  бяцхан гэр бүлийн баярын ширээ ямар байдаг  билээ.

Тэр л жишгээр  торт, оргилуун дарс, ундаа, салат, саяхан жигнэсэн халуун бууз тэргүүтнийг өрж тавив.  Энэ миний хийх ажил байлаа. Харин бяцхан охин минь  өвлийн өвгөн байдаг гэдэгт итгэдэг  тул аав нь цагаан сахалтай өвгөний дүрд хувирах хүндхэн үүрэг хүлээсэн юм. Баярын ширээ бэлэн болмогц өвлийн өвгөнийг хүлээсэн охин минь цонхоор байн байн харж, биднийг өөрийнх нь үгэнд орохгүй бол “өвлийн өвгөн бэлэг өгдөггүй шүү” гэж айлгах нь тун чиг өхөөрдөм. Басхүү цээжилсэн шүлгээ хэдэнтээ уншиж, авьяасаа шалгуулахдаа бэлдэнэ. Цаг 21:00 болоход нөхөр минь урьдаас бэлтгэсэн хувцсаа торонд хийн бариад “дэлгүүр орлоо” гэж хэлээд гарав.

 Удсан ч үгүй томдсон хөх даавуун дээлэн дээрээ цагаан сахал, зүүж, бэлэг барьсаар орж ирлээ.  Охин нь ч бөөн баяр. “Зүүдний байшин” шүлгээ уншиж, “барби” дуугаа дуулж өгөөд л ууттай бэлгээ авав.  Энэ хүртэл баярын үйл явц төлөвлөсөн дагуу л явж байлаа. Харин өвгөн буцах үед гуталны асуудал үүсэв ээ. Аавынхаа цамц, гутал гээд бүхий л зүйлсийг надаас хүртэл харамладаг охин минь  өвлийн өвгөнөөс  “аавынхаа”  гутлыг харамладаг юм байна.  Саяхан л бэлэг авч, авьяасаа үзүүлэн баярлаж байсан охин  өнөөх өвлийн өвгөний гутлыг хармагцаа л “Аавын гутал” гээд  орилж эхэлдэг байгаа. Хэлэх үг ч олдсонгүй.  Болсон явдалд балмагдсан би ч тэсэлгүй инээж орхилоо. Нөхөр маань ч инээж, нэг үгээр багийн ажиллагаа төгсгөл хэсэгтээ нурж,  охин  минь цас мөсний орноос ирсэн гэж итгэж байсан цагаан сахалтай өвгөн  харин аав нь байсныг дорхоноо л мэдэв. Хөгтэй, хөгжилтэй ч гэмээр манай гэр бүлийн анхны шинэ жил.